Op zondag 24 maart stapte Fedactio mee in de nationale betoging tegen racisme. De mars bracht zo'n 4000 mensen op de been en tientallen organisaties tekenden present. 

Allen liepen ze voor een wereld zonder racisme, zonder discriminatie. Racisme is een dagdagelijkse realiteit. Dat minimaliseren of ontkennen, biedt een voedingsbodem waarin racisme blijft gedijen. Daarom een oproep om te blijven praten. Ga het gesprek aan. Wuif racisme niet stilzwijgend weg. Laat je mening horen! 

Daarnaast was de betoging eveneens een gelegenheid om eerbetoon te brengen aan de slachtoffers van de recente aanslagen in Christchurch, Nieuw-Zeeland. Dat was helaas geen geïsoleerd geval. Ook andere verontrustende voorvallen zijn uitingen van racisme, dat diepgeworteld zit in onze samenleving. 

Het is hoognodig om effectieve maatregelen te nemen tegen racisme en discriminatie, en wel op alle niveaus’s. Wij zijn ervan overtuigd dat we als maatschappelijk middenveld moeten bijdragen aan een rechtvaardigere en inclusieve maatschappij waar iedereen zich thuisvoelt.

Ter gelegenheid van de Internationale Vrouwendag op 8 Maart wil Fedactio haar inzet voor de verdediging van vrouwenrechten en gendergelijkheid nog eens extra in de verf zetten. Ondanks dat vrouwen hun weg beginnen te vinden in domeinen als de politiek, is genderongelijkheid nog steeds diepgeworteld in onze samenleving.

Naast de vele behaalde doelstellingen blijft de weg naar gendergelijkheid lang en vol obstakels. Gelukkig zijn vele spelers zoals verenigingen, non-profitorganisaties, feministische bewegingen en anderen bezig met die dagelijkse strijd. Ook Fedactio probeert hier zijn steentje bij te dragen. Gedurende 7 weken werden sterke vrouwen geprezen op onze website in de rubriek 'Sterke vrouwen in de kijker', die vandaag op z'n einde komt. Om ze in schoonheid af te sluiten blikken we terug op al de vrouwen die in de kijker gezet werden gedurende de voorbije weken. Eén voor één vrouwen om trots op te zijn.

In de rubriek werden enkele impressionante, internationale vrouwen in de spotlights gezet. Iedereen kent haar als de vorige First Lady van de Verenigde Staten: Michelle Obama werd in de kijker gezet als voorvechtster van gelijke kansen en educatie. Ze maakte gebruik van haar status als First Lady om maatschappelijke problemen aan te kaarten. Haar grootste focus ligt op het versoepelen van de toegang tot educatie voor jonge meisjes. Een tweede internationaal erkende vrouw is Nisreen El-Hashemite. Ze heeft een master in geneeskunde, een doctoraatstitel in menselijke genetica, is actief in gros van organisaties én is prinses van Irak. Ze pleitte persoonlijk voor de erkenning van vrouwen in de wetenschap, op die manier werd de Internationale dag van vrouwen en meisjes in de wetenschap ingevoerd.

Net als Nisreen El-Hashemite werden er nog andere vrouwelijke wetenschappers in de spotlights gezet als hulde voor de internationale dag van vrouwen en meisjes in de wetenschap (11 februari). Naar aanleiding van wereldkankerdag op 4 maart werd Sophie Lucas in de spotlights gezet. Ze is onderzoekster en verdiept zich in kankerimmunologie aan het de Duve instituut en is eveneens professor aan de UCL. Ze doet onderzoek om nieuwe vormen van kankertherapie te ontwikkelen. We namen evenals een interview af met Angélique Léonard, professor bij het departement Chemical Engineering aan de Universiteit van Luik en voorzitster van de ondernemingsraad ‘Femmes et Sciences’. Hiernaast zet ze zich ook in voor gendergelijkheid en de empowerment van meisjes en vrouwen in de toegepaste wetenschappen. Ook eerden we Els Van Hoof: een Belgisch politica die zich bekommert om de vrouwelijke gezondheid. Ze vecht voor verscheidene thema’s waaronder genitale verminking. Daarom werd ze onze vrouw in de kijker voor de internationale dag tegen vrouwelijke genitale verminking op 6 februari.

Natuurlijk werden ook Belgische vrouwen gevierd. Anuna De Wever kreeg enorm veel media-aandacht voor haar initiatief van de klimaatmars. Ze riep Belgische scholieren op om elke donderdag te spijbelen voor het klimaat. Elke week spijbelen duizenden jongeren in de naam van het klimaat om de urgentie duidelijk te maken. Ook Hafsa El-Bazioui kreeg een plaatsje in onze rubriek. Haar monsterscore tijdens de verkiezingen in Gent zette haar in de spotlights. Naast haar politieke carrière is ze vrijwilliger bij de inburgeringsdienst, zit ze bij de vrouwenraad en houdt ze zich met nog tal van andere activiteiten bezig. Een echte duizendpoot, die niet mocht ontbreken in onze lijst. Naar aanleiding van Zero Discrimination Day op 1 maart spraken we over Dalilla Hermans, een Belgisch opiniemaakster en schrijfster bij Charlie magazine. Dalilla maakte naam voor zichzelf met haar open brief over racisme. Ze bracht al twee boeken uit waaronder een kinderboek. Ze wil racisme tegengaan en zwarte meisjes een hart onder de riem steken. Tot slot riepen we op om mee te helpen aan de vervrouwelijking van Wikipedia. Eén van de meest bezochte sites ter wereld lijdt onder de onderrepresentatie voor vrouwen. Samen streven voor meer inhoud door, over en voor vrouwen.

Fedactio schijnt haar licht op de onderrepresentatie van vrouwen. In een samenleving gemaakt door mannen, voor mannen, is het essentieel om concrete acties te creëren gericht op het promoten van vervrouwelijking. Het ultieme doel is een samenleving bekomen die gelijk is en representatief voor elk individu.

Naar aanleiding van de Zero Discrimination Day op 1 maart werpt Fedactio een blik op de discriminatie van hiv-positieve personen. Hoewel er enorm veel medische vooruitgang werd geboekt in het gevecht tegen hiv blijven de sociale opvattingen achter.

De Verenigde Naties pakt sinds dit jaar discriminerende wetten aan die de toegang tot essentiële diensten voor bepaalde groepen bemoeilijkt. Vorig jaar werd het voor 15-jarige adolescenten in de Filipijnen mogelijk om zonder ouderlijke toestemming getest te worden op seksueel overdraagbare ziektes. Bovendien werden wetten die het strafbaar maakten de hiv-status geheim te houden herroepen. Gelimiteerde toegang of zelfs weigering tot gezondheidszorg, discriminatie op de arbeidsmarkt, discriminatie in de huiselijke omgeving, weigering van mogelijke promoties... zijn maar enkele voorbeelden van discriminerende situaties die dagelijks door het gros van alle hiv-patiënten in ons land worden ervaren. Vespa2, een Frans onderzoek gepubliceerd in 2014 ondervroeg 3000 hiv-patiënten. Daaruit bleek dat 26% van de bevraagde hiv-patiënten al te maken kreeg met discriminatie in verschillende contexten, waaronder bij de aanwerving (24%), in de familiale omgeving (11%) en zelfs bij toegang tot gezondheidszorg (8%).

In die laatste sector werd een experiment uitgevoerd in 2015 door Aides, een associatie die vecht tegen aids. Aan de hand daarvan werd nagegaan welke houding geneeskundige professionals hebben tegenover hiv-positieve personen. Een telefoongesprek werd opgezet waarbij elke deelnemer twee keer belde; de eerste keer zonder hun aandoening te vermelden, de tweede keer wel. Uit het experiment bleek dat 1 op 3 tandartsen hiv-patiënten weigeren. Bij gynaecologen is het resultaat minder alarmerend, maar nog steeds weigerden 7 op 116 gynaecologen een afspraak. In België is de situatie gelijkaardig. 13% van de hiv-patiënten geven aan dat hun toegang tot gezondheidszorg geweigerd werd omwille van hun diagnose. 15% ondervond al moeilijkheden of werd volledig afgewezen na een aanvraag van diensten zoals een verzekering of een lening. Hierbij komen nog andere vormen van discriminatie; op basis van etnische afkomst, seksuele voorkeur, huidskleur, sociale-economische status, geslacht... Uit studies werd afgeleid dat vrouwen met hiv meer discriminatie te verduren krijgen dan mannen met het virus. Door intersectionaliteit neemt discriminatie verschillende vormen en groottes aan.

Ondanks dat de maatschappelijke perceptie van hiv maar weinig veranderde sinds de vroege jaren 80, evolueerde de ziekte en de behandeling van patiënten wél enorm. Vandaag maken hiv-remmers de virale lading van het virus zo klein dat het virus bij bloedtests ongedetecteerd blijft en de kans op besmetting zeer klein is. De medische vooruitgang dus is enorm, maar toch raakt die informatie niet bekend bij het grote publiek. Er bestaan nog steeds veel misvattingen over het virus zelfs en op de manier waarop het doorgegeven kan worden. Elise Marsicano is sociaal demografe, lid van het wetenschappelijk comité van Sidaction en auteur van de Vespa2 studie. Als postdoctoraal onderzoekster bestudeerde ze discriminatie van hiv-positieve personen. Ze zegt dat bewustmaking en educatie over het virus sleutelelementen zijn voor de maatschappelijke perceptie over mensen die met het virus leven. Zo bestaan er bijvoorbeeld nog steeds mythes rond het doorgeven van hiv (via insectenbeten, speeksel, zweet of zelf een simpele kus) die dringend de wereld uit geholpen moeten worden. Informeren is een eerste grote stap voor het beter begrijpen van het virus, en bijgevolg ook de mensen die er mee leven. Marsicano voegt toe dat een eerste vorm van discriminatie van personen met hiv eruit bestaat dat ze onzichtbaar blijven. We zouden hen zichtbaar moeten maken en hen met waardigheid behandelen.

De medische vooruitgang in verband met het hiv-virus is opmerkelijk maar nog zeer onbekend bij het publiek. Stereotypes blijven ingeworteld in onze samenleving en educatie blijft het beste wapen om elke soort van discriminatie uit te roeien. Als federatie van verenigingen zijn we er eveneens van overtuigd dat educatie hét antwoord is om dergelijke maatschappelijke tendensen te doen keren. Door dit onderwerp te belichten, hopen we bij te dragen tot de kennis over en het begrip voor personen met hiv.